Τα μέλη μας
Αγγελίδου Κλαίρη

Πληροφορίες μέλους: 
Κατηγορία: Ποίηση, Μυθιστόρημα, Διήγημα, Δοκίμιο-Κριτική
Ημερομηνία γέννησης: 1932
Τόπος Γέννησης: Νήσου
Σπουδές: Φιλοσοφική Σχολή Πανεπιστημίου Αθηνών
Επαγγελματική Σταδιοδρομία: Καθηγήτρια, Βοηθός Διευθύντρια, Διευθύντρια
Τιμητικές Διακρίσεις: Βουλευτής, Υπουργός Παιδείας και Πολιτισμού, Επίτιμη διδάκτωρ. Πανεπιστημίου Αθηνών και του Middlessex Univercity. Επίτιμη Πολίτης Ασπροπύργου και Επίτιμο Μέλος Φιλολογικού Συλλόγου Παρνασσός.
Εργογραφία: Αναγράφονται πιο κάτω
Ξένες Γλώσσες: Αγγλικά
Διεύθυνση: Κίμωνος 11, Στρόβολος 2006

 

Βιβλία:
Ποιήματα Αμμόχωστος 1967 τύπις Σαμψών
Απόσπασμα
Ορθοί
Γευτήκαμε
Την Πικροδάφνη
Κι οραματιστήκαμε.
Ήπιαμε το γλυκό κρασί.
Μεθύσαμε.
Δεν είδαμε πως η Νύχτα ήρθε.
Δεν ακούσαμε των τσακαλιών τις φωνές.
Μας γέλασε το όνειρο.
Πιστέψαμε.
Τη μέρα όλα τα είδαμε.
Του Ξεριζωμού   1975 Μομφεράτειον Βραβείο Λυκείου Ελληνίδων Αθηνών.
(Τυπογραφεία Αυγή)
Ποιητική οδοιπορία του Ξεριζωμού
.
Απόσπασμα
Η νοσταλγία ξεκινά από ένα δρόμο με ροδιές
αιωρείται σ’ ένα στύλο ηλεκτρικό
και καταλήγει σ’ ένα μισοσπασμένο σκαλοπάτι.
Θωπεύει κάποια βιβλία στα ράφια
κι’ αφουγκράζεται τους ψίθυρους μιας πεταλούδας.
Νόστιμον  Ημαρ. 1982 (Βραβείο Εταιρείας Ελλήνων λογοτεχνών Κύπρου)
Αναμνήσεις ανέμελης ζωής στην Αμμόχωστο.
Τόπος και άνθρωποι.
Απόσπασμα
Όποιο δρόμο κι αν πάρω
φτάνω πάντα στο ίδιο σημείο …

Όποια θάλασσα θαυμάσω
φτάνω πάντα στην ίδια αμμουδιά ..
στην Αμμόχωστο
Εν Δήμω Αμαθούντος  1988, 1989 (2 εκδόσεις)
Ποίηση γραμμένη στη Λεμεσό
Μνήμη Πίκρα.
Ο Θάνατος ρίχνει τη σκιά του στη ζωή μου.
Απόσπασμα
Θάλασσα
Και μόνο όταν σκέφτομαι
τη Θάλασσα σου, Αμμόχωστος
γιορτάζω
Και πλέκονται στα χέρια μου
ένα μάτσο κρίνα της αμμουδιάς σου.
O Πενταδάκτυλος (Πενταδάκτυλος ο γιός μου)
Απόσπασμα Ο Πενταδάκτυλος αλλάζει φορεσιές όχι καρδιά.
Την Άνοιξη θα βάλει τα καλά του για την Αγία Μετάληψη

Πενταδάκτυλος ο γιός μου 1991
Γράφτηκε ή μάλλον μου δόθηκε στις 2 η ώρα τα μεσάνυχτα
Περιγραφή του χαμού του αγνοούμενου, του Πενταδάκτυλου (τοποθεσία, εκκλησίες και μοναστήρια, βλάστηση, ιστορία της Κύπρου).
Πενταδάκτυλος ο γιός μου Δίγλωσση έκδοση 1994
Μετάφραση απο Margaret Deys
Καθηγήτρια Πανεπιστημίου του Λονδίνου
Πενταδάκτυλος ο γιός μου 2010
Έκδοση με χαρακτικά γλύπτη
Αριστείδη Πατσόγλου (99 συλλεκτικά κείμενα αριθμημένα).
Η Σιωπή των Αγαλμάτων 1994
Ακόμα και τα αγάλματα σιωπούν μπροστά στις βασανιστικές μνήμες.
Απόσπασμα Πενταδάκτυλος
Στέκει ατάραχος και υπομειδιά
γι’ αυτούς που νόμισαν
ότι μπορούν να περπατήσουν αμέριμνα
στα μονοπάτια του Μαύρου Όρους
τα μονοπάτια του Ζήδρου και του Διγενή
κι ανέμελα στρώνει το χιόνι της Αθανασίας.
Πότνια Αλς 1998
Ποιήματα γραμμένα για τη Θάλασσα του Αιγαίου, της Κύπρου, της Σαλαμίνας, της Αμμοχώστου με πίνακες του Τεύκρου Αγγελίδη.
Απόσπασμα Τραγουδώ για μία πόλη, την πόλη μου
τραγουδώ για τον ήλιο, τη θάλασσα
τραγουδώ για το φώς, τη χαρά…………

Η ψυχή σου ολόρθη Αμμόχωστος
Η αυγή σου και πάλιν θαρθεί
Venerable Lady the Sea 2000
Απόσπασμα Αγγλική Μετάφραση από τον Καθηγητή Πανεπιστημίου Αθηνών Κωνσταντίνο Ευαγγελίδη.
Αλίανθος 2001
Στίχοι για την όμορφη Αμμόχωστο, τη γλώσσα, τον πολιτισμό, τα κρίνα της Αμμοχώστου.
Απόσπασμα Φίλησα τα μάτια σου
κι άστραψε μέσα μου φώς.
Κράτησα το χέρι σου ζεστό
κι οι έγνοιες έγιναν περιστέρια.

Τραγούδησα μαζί σου
στο λόφο με τις παπαρούνες
την ομορφιά και τη ζωή
γι’ αυτό σ’ αγαπώ….. σ’ αγαπώ.
Σαλαμίνιες Αύρες 2004
Ποιήματα για τη Σαλαμίνα το χώρο της καταγωγής των Ελλήνων της Κύπρου.
Απόσπασμα Τη Σαλαμίνα μην την κλαίς
θα γεννηθεί και πάλι.
ο Τεύκρως και ο Αίαντας
στο θέατρο
θε να γιορτάσουν νίκες
κισσοστεφάνωτοι,
χορεύοντας τον πυρρίχιο χορό
και θ’ ακουστούν Παιάνες.
Τη Σαλαμίνα μην την κλαίς
Τραγούδησε την ομορφιά της.
Brizes de Salamine 2010
Απόσπασμα Μετάφραση Angela Zourdan. Editions Benevent, France.
Βραβεύτηκε με το πρώτο βραβείο, χρυσό μετάλλιο από δύο σημαντικές  εταιρείες λογοτεχνών Bordo και Παρισίων.
ΧΟΕΣ 2005
Ποιήματα και πεζά κείμενα αφιερωμένα στους ήρωες της Ε.Ο.Κ.Α. Εκδόσεις Εν τύποις.
Απόσπασμα Μάρκος Δράκος
Δεν τον ετρόμαζε ο πόλεμος
αλλ’ ούτε ο Θάνατος
Σαν λιόντας πολέμησε το κακό.
Άγγελος ήτανε θεόσταλτος
με πύρινη ρομφαία.
Ο Μάρκος Δράκος πέθανε
μα ζει μες τις ψυχές μας
αρχάγγελος της Λευτεριάς
της Κύπρου.
Εσοπτρον ψυχής 2007
Ξαναζήτησα ολοζώντανες τις ώρες της εισβολής, ύστερα από 33 χρόνια.
Απόσπασμα Μία πόλη μεσ’ στο συρματόπλεγμα
Κανείς δεν αφουγκράζεται
Την αγωνίας της
Ούτε δικοί και μήτε ξένοι.
Αύγουστος μήνας
και τα κρίνα ανθίζουν στο Ακταίο
όπως και τότε,
που αλλόφρονη μία πόλη,
η πόλη μου
έτρεχε μέσα στα σοκάκια.
The mirror of the Sοul 2010
Μετάφραση στα Αγγλικά από τον οίκο Dionysia Press του Εδιμβούργου.
Αμφορείς της Μνήμης 2011
Μνήμες Ζωής
Απόσπασμα Έτσι ξεκίνησε μία μέρα η αγάπη
Τρύπωσε στην τσέπη,
Του βρεγμένου σακακιού
στη διαδήλωση.
Κοκκίνισε από ντροπαλότητα
για το μεγάλο τόλμημα της.
Μα έτσι έπρεπε να γίνει.
Μια και τα δύο παιδιά
της έστελναν τραγούδια
κάθε μέρα
Κι όλο ρωτούσαν
πότε και πώς θαρθεί.
Κι έτσι εκείνη τ’ αποφάσισε
Κι έδωσε τη χαρά
Τρυπώνοντας στη τσέπη του σακακιού,
αλλά και στην καρδιά τους.
Πεζά:
Ο δρόμος 1997- Βράβευση: Grand Prix (Πρώτο βραβείο) APPEL, France
Οδός Δημοφώντος, δρόμος ξεριζωμού, ζωντανές μνήμες, εισβολή, βία.
Απόσπασμα Τη μέρα του πανικού και της φυγής διασχίσαμε την οδό Δημοφώντος, το δρόμο μας, για να πάρουμε την πορεία της προσφυγιάς, χωρίς να το ξέρουμε.
Αλλόφρονες άνθρωποι, έφευγαν, παιδιά έκλαιγαν, σκυλιά ούρλιαζαν.
Συνωστισμός και αγωνία.
Τώρα συνειδητοποιώ ότι ο δρόμος της χαράς μιάς ολόκληρης ζωής, έγινε ο δρόμος της ερημιάς.
The Street Dionysia Press, Εδιμβούργο, Μετάφραση Thom Nairn et D. Zervanou.
Απόσπασμα  
Συνομιλία με την αδελφή μου Αμμόχωστο.
Βίοι Παράλληλο   
Α Έκδοση 2001, Β Έκδοση 2003,
Οι αναμνήσεις μου από την ηλικία των 6 χρόνων ως την ημέρα του ξεριζωμού 1974.
Απόσπασμα Γεννήθηκε, όταν τα’ αστέρια χαμογέλασαν κι είπαν∙ δόξα σοι.
Έσκυψαν κάτω στη γη κι είδαν στο μικρό κόλπο, τη μικρή Αμμόχωστο, γαλανομάτα, χρυσόμαλλη, κρινένια.
Ο κόσμος γέμισε φως, άπλετο.
Έκλεισαν τα μάτια τους για να μη φύγει το όνειρο κι η ομορφιά που αντίκρυσαν.
Κι είπαν τ’ αστέρια∙ Ο Θεός έδωσε ένα δώρο στη γη∙ την λουλουδένια, την πορτοκαλένια, Αμμόχωστο.
Αυτή είναι η πόλη μου
ΛΟΝΔΙΝΟ 2003
Απόσπασμα Η λικνιστική γραμμή των άσπρων πουλιών θύμισε την πατρίδα
Έγκωμη, Αλασία, Αμμόχωστος
πευκοβελόνες στη σκέψη
του πρόσφυγα
που έχασε το βιός του
που έχασε το ζεστό σπιτικό του
που έχασε προπαντός την ευχέρεια να λέει
το σπίτι που γεννήθηκα
το περβόλι που πότιζα
το περβάζι που φύτευα βασιλικό
το μπαλκόνι π’ αγνάντευα τους ήλιους
και τα φεγγάρια
η γη μου
η γη που μ’ ανάστησε

Η λικνιστική γραμμή των άσπρων περιστεριών
στο συννεφιασμένο Λονδίνο
πορευόταν αμέριμνη
και τα σύννεφα μαζεύονταν
στα μάτια των ανθρώπων
που δεν είχαν πια πατρίδα...
BIRMINGHAM 1992
Απόσπασμα Μια περιδιάβαση
σε δρόμους απρόσωπους
μια πόλη του Βορρά
γεμάτη θύμησες χρόνων παλιών
γεμάτη παιδικές φωνές
μάτια γαλάζιες θάλασσες
γραμμή που συναρμολογεί
την ιστορία, τη ζωή και τη χαρά
Αν ανταμώσεις τα παιδικά χαμόγελα
άνοιξε την παλάμη σου
θα ανθίσουν λουλούδια
Ο ήλιος ήταν λιγοστός
τα κτίρια αρχαιοπρεπή
τα μάγουλα ρόδινα απ’  το χιονιά
κι η αγάπη να περιδιαβάζει
ανάμεσα σ’  ένα κεραμιδί αψιδωτό κτίριο
κι ένα λευκό περιστέρι
που ράμφιζε λιγοστά σπόρια
σε μια γωνιά απέναντι απ’  το Μουσείο
Σ’  όποια μεριά της γης κι αν βρίσκεσαι
πες δυνατά μια «καλημέρα».
Λιτανεία Προσευχής 1997
Απόσπασμα Μου δόθηκε η χάρη
να χαίρομαι τους γλάρους
να ισοζυγιάζονται πάνω από τη γαλανή θάλασσα,
να μελετώ τις κινήσεις τους
που μιλούν για το Αιώνιο,
ν’  ακούω το φλοίσβο των κυμάτων στα βράχια.
Μου δόθηκε η χάρη
να μετρώ τα μηνύματα που φθάνουν
πάνω στα χιλιόχρωμα κοχύλια
ν’  αγγίζω με τα’  ακροδάχτυλα την ομορφιά
να βλέπω στο βυθό της θάλασσας
την άλλη ζωή, την απέραντη,
χωρίς τέλος.
Πάντα μια αρχή …
Μου δόθηκε η χάρη
ν’  ακούω τις μυστικές φωνές
του Σύμπαντος,
να βλέπω τις φιγούρες των ησιών
ανάμεσα στο γαλάζιο και το χρυσό
μια λιτανεία προσευχής
κι ένα τραγούδι γαλήνης.
Μου δόθηκε η χάρη
να γράφω στο μάρμαρο
στίχους ευχαριστίας
που σημαδεύουν την καρδιά
της Σελήνης
σ’  ένα αστερόεντα Ουρανό.
Αιγαίο 1996
Απόσπασμα Πέρκες, αχινοί, χελιδονόψαρα,
φυτά θαλασσινά και πελαργοί
η μέρα ήταν καλή
κι η θάλασσα γαλήνια
με κυκλαδίτικη ομορφιά
μάτια γαλάζια, βόστρυχους ξανθούς
η γλώσσα ελληνική.
Καϋμός των πειρατών
τούτης της γης τα πλούτη.
Παρηγοριά της Ρωμιοσύνης
η θάλασσα η πλατειά.
Ολόγυρα γυμνά βουνά
τα σπίτια λιγοστά
γεμάτα με φαμίλιες
άντρες, γυναίκες με χαμόγελα μικρά.
Ο ποιητής σιωπά
κι ο γλύπτης ακατάπαυστα σκαλίζει
την Ομορφιά
Ήλιους, Φεγγάρια και Φυτά
Αφροδίτες και Απόλλωνες,
την Κοιμωμένη,
αγγεία περίτεχνα
καράβια και περιδέραια
των λευκών κύκνων στιλπνά,
ελληνικά ιδεογραφήματα.
Σαντορίνη 1996
Απόσπασμα Στεφάνι άσπρα τριαντάφυλλα τα σπίτια και τα’  αρχοντικά σου
από το Ακρωτήρι ως τη Θηρασία
ο Ήλιος σου χαϊδεύει τις πλεξούδες
και στ’  άγριο γκρίζο σώμα σου
γράφει τα λιανοτράγουδα του έρωτα
ανάμεσα σε κρίνα και θαλασσινά φυτά.
Ωραίο νησί ανεμόδαρτο
Την αιγαιοπελαγίτικη ανάσα σου
ένιωσα στην εκκλησιά της Παναγιάς
μέρα Δεκαπενταύγουστο
που σεργιανίζει η Παναγιά
στους βράχους της ασκητικής ψυχής.
Μάνα των ταπεινών, της Ρωμιοσύνης Μάνα.
Θηρασία 1996
Απόσπασμα Ο άνεμος σηκώνει τα πανιά
και φτάνει στο φράγκικο κάστρο
χτυπώντας τα μάνταλα.
Το βουνό κόβεται απότομα
και πέφτει στο γκρεμό
για να φιλήσει τα λευκά στήθη της θάλασσας
ονοματίζοντας Σαντορίνη, Θήρα, Ατλαντίδα
στεφάνι του αιώνιου δέους.
Σε μια γυναίκα της Θήρας, όπως σώζεται στις τοιχογραφίες 1997
Απόσπασμα Κυρά της Θήρας Λυγερόκορμη
ανάμεσα στα κρίνα τα θαλασσινά,
ταξίδεψες στον αιγιοπελαγίτικο γιαλό,
με συντροφιά δελφίνια και χελιδονόψαρα.
Αρχόντισσα Σαντορινιά
τα κάνιστρα με απαρχές
απίθωσες στα πόδια του Θεού,
ως ήταν η συνήθεια
κι ως σε παρακινούσε η καρδιά,
το σπίτι, το βασίλειό σου
να το φυλά.
Ντυμένη το βασιλικό φουστάνι
με χάρη περισσή,
βοστρύχια, σκουλαρίκια και περιδέραια
αρχαϊκά,
ηλιόκαλλη, φεγγαροπρόσωπη
μεγαλομάτα κόρη Θηριανή,
τη χώρα σου, σαν χάρη ζήτησες,
να σώσεις.
Μα το κακό περίσσεψε
και κούρσεψαν τα κάλλη σου
άνθρωποι και θεοί.
Μα συ, τρανή αρχόντισσα
μέσ’  την καρδιά μας ζεις,
αγέραστη ελληνική ομορφιά,
ακέριο Πνεύμα και ψυχή.
Πάτμος 1996
Απόσπασμα Σε περισφίγγουν τα βουνά της άγριας μπόρας
και μόνο η θάλασσα πλαταίνει την ψυχή σου
με τα μπαλκόνια των νησιών
τις ανεμόστρατες γειτονιές των αγγέλων
με τα καράβια που οργώνουν την
και τις νεροσυρμές του Ήλιου.
Νησί ασπρογέννητο της θείας χάρης
μέσ’  τις ραγισματικές του βράχου
αποκαλύπτει ταπεινά ο Ιωάννης
το ανεπανάληπτο της Δικαιοσύνης
«Ο Ήλιος έγνω την Δύσιν αυτού».
Αγγελοκάμωτη Κυρά της ταπεινότητας
των λιγοστών πηγαδιών, των βράχων, των αχινών.
Ωστόσο της σωτηρίας το μήνυμα ευφρόσυνο.
Νησί αιγαιοπελαγίτικο,
χύνεται σαν ποτάμι ορμητικό
απ’  τις ροές του Σύμπαντος Κόσμου,
όπου τα φτερά των αγγέλων
γίνονται νιφάδες χιονιού
άσπιλου παιδικού χαμόγελου.
Εδώ αναβλύζει ο ουρανός
μουσικές φωνές, χωρίς σύνορα,
ασπροσμέτρητες μουσικές φωνές των αγγέλων.
Κεφαλληνία 1997
Απόσπασμα Η γης καθότανε στην πλάτη
της θαλάσσιας υδρορροής.
Χαμογελούσε πάγκαλη
για το ουράνιο θάμα,
το φως της αγάπης,
κρατώντας στα χέρια της
ρόδια και κούμαρα
εληές της ειρήνης
αμπέλια για το κρασί
της θεϊκής ευχαριστίας.
Εδώ συντελέστηκε το Α και το Ω της Ζωής.
Το μικρό χαμόγελο έγινε βάλσαμο παρηγοριάς
και τ’  άστρα ταπεινά σκύψαν
στο ουράνιο φως.
Πλάταινε ο ουρανός,
πλάταινε η θάλασσα αφρογελούσα
κι έσμιγε τα’  ουρανού το φρύδι
μ’  εκείνο του κιμωλόχτιστου βουνού.
Απάνω της πλανιέται ανάερο το Πνεύμα
κι η Δήμητρα σπέρνει στάρι κι υπομονή.
Η μικρή Μελισσάνθη 1997
Απόσπασμα Κολυμπάς μέσα στο φως,
τη γαλάζια μαγεία
που κατρακυλά από το φρύδι του βουνού
στη θαλασσινή αγκαλιά
του Φισκάρδο.
Ανεμόεσσα αύρα μάγεψε τη Μελισσάνθη
κι ο Σκορπιός στάθηκε στη μέση
του Ουρανού
κρατώντας το φεγγαροφώτιστο
φουστάνι της μικρής Μελισσάνθης,
πούχε στα χέρια της
αυγερινούς και κοχύλια,
θαλασσινά λούλουδα
και γαλάζιες κορδέλες.
Η μικρή Μελισσάνθη
Τραγούδησε την αγάπη, τον ήλιο
και λευκές μαργαρίτες και όστρακα
πλημμύρισαν τις στράτες τ’  ουρανού
και της θάλασσας.
Αυτά τα βουνά 1997
Απόσπασμα Αυτά τα βουνά μου κρύβουν τον ορίζοντα.
Αυτά τα βουνά της Μικρασίας
Περισφίγγουν
Κάθε γωνιά της θαλασσινής πατρίδας μου.
Αυτά τα βουνά
όπου και να γυρίσω μου κλείουν
τους δρόμους του Ονείρου.
Μικραίνουν τον Κόσμο μου.
Μικραίνουν τη Χαρά μου.
Μου κλείνουν τις προσβάσεις.
Μου κλείνουν τις διεξόδους.
Αυτά τα βουνά με την πέτρινη καρδιά
και τη βαριά ανάσα
με βασανίζουν.
Μου ματώνουν την καρδιά.
Πώς να πετάξω χαρταετούς ελπίδας;
Πώς να κυνηγήσω πεταλούδες;
Αυτά τα βουνά κυκλώνουν την πατρίδα μου.
Η Τιμαρίστα κι η Κριτώ
Απόσπασμα Η Τιμαρίστα κι η Κιρτώ
κράτησαν την ψυχή
ανέπαφη
από το Φόβο του θανάτου.
Περικαλλείς μεσ’  τα πολύπτυχα φουστάνια τους
μ’  ένα χαμόγελο
διαβαίνουν τον Αχέροντα
κι ας έχασαν το ηλιοφώς της Ρόδου.
Τα όνειρά τους σβύστηκαν
σε τούτη τη μαρμάρινη πλάκα.
Οι προσδοκίες όμως του απέραντου γαλάζιου
δε χάνονται.
Πίσω απ’  το μαύρο, πάντα αναπηδά το Φως
Μέσ’  την απέραντη κυανή έκταση
στα πάλλευκα φτερά των γλάρων.
Η ανθρώπινη μικρότητα
γίνεται θεϊκή ανηφοριά,
ένα αιώνιο παρόν.
Η Τιμαρίστα κι η Κριτώ
μετρούν τα Τρεχαντήρια της Χαράς
στο Αιγαίο ...
Και βλέπεις 1995
Απόσπασμα Και βλέπεις το φως
να κυλά
στο νερό της θάλασσας
χρυσορροή
και βλέπεις την ψυχή του
να αιωρείται
ανάμεσα ουρανού και γης.
Χωρίς πυξίδα.
Τόσος πόνος πώς μπορεί να χωρέσει
στο μίσχο του λουλουδιού.
Τόσα δάκρυα,
πώς να χωρέσουν
στις καρδιές των φίλων.
Κι οι ανεμώνες
έμειναν μόνες
σε μια γη
δική μας και ξένη
σε μια γη κατάδική μας.
Η γραμμή της θάλασσας.
Η γραμμή του βουνού.
Κι ανάμεσά τους
οι λεηλατημένες ψυχές,
ανάμεσά τους η Οδύνη.
Σάμος 2006
Απόσπασμα Πώς είναι δυνατό να λύσεις
πυθαγόρειο θεώρημα
όταν η ομορφιά σε σαγηνεύει
όταν η θάλασσα της Σάμου
σε ταξιδεύει στ’  όνειρο
και γύρω σου χορεύουν
Νηρηίδες
ανάμεσα στα κύματα
και τα μελτέμια;
Όταν ακούς στο Θέατρο
φωνές εξαίσιες
και δρώμενα διονυσιακού
χορού;
Όταν ο ποιητής
γίνεται μύστης; ...
Πανορμίτης 2007
Απόσπασμα Έφταναν οι μποτίλιες
καθημερινά
στον Πανορμίτη
μ’  ευχές και ικεσίες
μιας ψυχής.
δεήσεις
για ταξίδια με φουρτούνες
γεμάτα φόβο
κι ελπίδα.
Ο Άγιος να μεσιτέψει
ο γυρισμός σ’  αγαπημένη γη
να μη χαθεί.
Ο καβαλάρης άνεμος
να μπει στην πόλη
σίφουνας παρηγοριάς
όχι ολέθρου.
Ν’  αρέξει το καράβι
στο νησί.
Δεν πειράζει
αν φτάσει με σπασμένα άρμενα.
Αρκεί να φτάσει
ν’  ανάψουν τα κεριά
στην εκκλησιά
κι η μάνα του
να καρτερεί στ’  ακροθαλάσσι.
Μουσείο του Πράδο
Απόσπασμα Ντομίνικος Θεοτοκόπουλος-Ελ Γκρέκο.
Η ξεναγός με τη μονότονη συρτή φωνή,
γεμάτη γνώσεις
πάσκιζε να μας δώσει
τη ψυχή
του Άγιου Ελ Γκρέκο.
Μάταια.
Εκείνος όμως, είναι εκεί
με τις μακρόστενες μορφές,
τα θεϊκά, γεμάτα φέγγος
μάτια.
Άγιοι,
Πέτρος, Παύλος, Άγιος Φραγκίσκος
Ο Εσταυρωμένος,
η Μαρία.
Είναι εκεί ο Ντομίνικο,
άρχοντας στο Τολέο, στο Πράδο.
Τα παιδιά 1999
Απόσπασμα Στο μισογκεμισμένο τους σχολείο
οι ζωγραφιές ταξίδευαν με τ’  όνειρα,
λουλούδια, αστέρια και πουλιά
κι έφταναν στης καρδιάς το περιβόλι.
Τώρα τα όνειρα παγιδεύτηκαν
στα κομμένα κλαδιά των δέντρων
στις άναστρες νύχτες του χειμώνα
τα δέρνουν καταιγίδες και βοριάδες
και τα παιδιά με δακρυσμένα μάτια
τραβούν για δρόμους μακρινούς
Ποιος ξέρει πού θα ξαναβρούν τα όνειρά τους;
Αυστραλία 1994
Απόσπασμα Και φεύγεις με καινούργιες εντυπώσεις
καινούργια ονόματα τόπων
και ανθρώπων,
καινούργιες εμπειρίες και γνώσεις.
Ωστόσο θέλεις να γυρίσεις πίσω
στους δρόμους τους συνηθισμένους
στις καθημερινές σου έγνοιες
στην ταπεινή σου την εστία
εκεί που η ζωή
έχει άλφα και ωμέγα
εκεί που λες:  Πατρίδα
Μνήμες Κωνσταντινούπολης 1993
Απόσπασμα Και περιμάζεψε
τη μικρή του περιουσία
σ’  ένα άσπρο φάκελο,
σπιρτόκουτα, σπιρτόξυλα
ζωγραφιστά χαρτάκια
που  ΄φτιαχναν το σπίτι
στην πατρίδα
αυτό το σπίτι που δεν έμελλε
πια να δει
γιατί περίσσεψε το μίσος, κι η αδικία
Και στα μάτια του παιδιού ένα δάκρυ …
Και στα μάτια του Πατριάρχη
ένα δάκρυ …
Ήταν ο θρήνος μιας ολόκληρης
φυλής
Ίμβρος, Τένεδος, Κύπρος
Μικρασία, Πόλη …
Πατρίδα,
που σούδωσαν όξος και χολή
επί πίνακι προδοσίας
όσοι ευεργετήθηκαν
Και τα δάκρυα του Ιεράρχη
έγιναν κρίνα προσμονής,
μυροφόρες της Ανάστασης
στης Αγιάς Σοφιάς το Μοναστήρι
με τους κομμένους σταυρούς
τις αλυσίδες
τις καμπάνες βουβές
και την ανίερη δακτυλιά
τους μιναρέδες
ξένο σώμα, αποτρόπαιο
Κι ύστερα η Αγία Ευφημία
η Αγία Θεοδώρα
η Αγία Σολομωνή
κι η μανταλωμένη
σιδερόπορτα του Πατριάρχη Γρηγορίου
με τις πιτσιλιές του αίματος της θυσίας
δάκρυ καυτό στ’  Άγιο Δισκοπότηρο
θεία Μετάληψη
για όλους της Γης τους σκλάβους
Γιατί τόλμησες να πεις πατρίδα;
Κι ο Αυτοκράτορας
με τη χρυσή και ολοπόρφυρη χλαμύδα
στο μέσο του Ναού
άκουγε τις ουράνιες ψαλμωδίες
της Ανάστασης
Γιατί τόλμησες να πεις πατρίδα
και σχίστηκε το καταπέτασμα του ουρανού
κι άγγελοι έψαλλαν
ύμνους χερουβικούς;
Γιατί τόλμησες να πεις πατρίδα
κι η Αμμόχωστος
περπάτησε ολοζώντανη
νύφη της θάλασσας
ντυμένη πορτοκαλανθούς;
Γιατί είπες Πατρίδα
κι ήρθε η Κανακαριά
με τα ψηφιδωτά της Μνήμης
ήρθε η Πλατυτέρα των Ουρανών
και το ρημοκλήσι στην Τένεδο
κι η Μεγάλη του Γένους Σχολή
και το κρυφό σκολειό της Καρπασίας
εκεί που εγκλωβίστηκε
η προσμονή κι η Αγάπη
εκεί που περπατά καθημερινά ο Πόνος
μαζεύοντας κυκλάμινα και μαργαρίτες
για να φέρει το Άγιο μήνυμα
στην ανατολική ακτή του Βοσπόρου
εκεί που η Μαρία-Ελένα
του Τζαρτζάνου
θα γράψει τη Γραμματική
της Ελπίδας
με μάτια αστραφτερά
όταν μιλά για την Ανατολή
κουβαλώντας αστέρια Ανάστασης
ένα κόσμο μεγάλο
σε μια μικρή αχιβάδα
Πώς τόλμησες αλήθεια;
Παρίσι, ένα όνειρο... 1999
Απόσπασμα Παράξενοι οι δρόμοι της βροχής
στα πάρκα με τις καστανιές,
ψηλά στον Πύργο του Άιφελ
στους κήπους με τα ξωτικά λουλούδια.
Οι στράτες με περίεργους ανθρώπους
που κυνηγούν χίμαιρες στη σχόλη τους.
Η αλήθεια, μια αναμαλλιάρα τρελλή
φορώντας τα κουρέλια της
κι η μαύρη Αφροδίτη,
η σοβαρή κυρία μ΄ ένα καρότσι παιδικό
με στιβαγμένες αναμνήσεις
κι ένα λαγωνικό σκυλί
που ακολουθούσε ένας κύριο ευπρεπής.
Έψαχνα μέσα στη βροχή να βρω την ομορφιά
πότε ψηλά απ΄ τον Πύργο του Άιφελ
πότε στη Νοτρ Νταμ, το Λούβρο
ή μεσ’  τα μάτια του καλοκάγαθου
ιερέα του Αγίου Στεφάνου,
που κοίταζε γαλήνιος,
απόμακρος από τα τυπικά κοστούμια
αα παγωμένα χαμόγελα
και τις αδέξιες χειραψίες.
Χαιρέτησα την πρόσχαρη κυρία
που χαριεντώς δήλωσε πως με γνωρίζει
από την τηλεόραση
και χαίρεται που μου μιλά αυτοπροσώπως
κι έσφιξα το ζεστό χέρι
παλιού μου μαθητή
πούγραψε στη μνήμη «ευχαριστώ»
τόσο απλά,
όσο οι σταγόνες της βροχής
στο πολυάνθρωπο Παρίσι,
στο δρόμο με τις καστανιές.
Αταλάντη 2011
Βιωματικές αναμνήσεις του Αγώνα της Ε.Ο.Κ.Α.
Απόσπασμα Υπό έκδοση

ΜΕΛΕΤΕΣ

1) Robert Tristram Coffin 1968
Αμερικανός Ποιητής, λάτρης της Ελλάδος. Διάλεξη στον ΕΦΣΑ Δελτίον ΕΦΣΑ.
Έκδοση Εστίας Νέας Σμύρνης.

2) Ελένη Χατζηπέτρου: 1973
Μία ζωή στην Εκπαίδευση.
Διάλεξη στον ΕΦΣΑ Δελτίον ΕΦΣΑ.

3) The importance of values for the Survival of Small Nations 2007
Διάλεξη στην Ακαδημία Αθηνών